Crna žena

 

Gola ženo, crna ženo

Odjevena u tvoju boju koja je život,

u tvoj oblik koji je ljepota!

U tvojoj sjeni sam odrastao;

nježnost tvojih ruku prekriva mi oči.

 

A sada, visoko na suncem obasjanom

prijevoju, u srcu ljeta, u srcu podneva,

dolazim kod tebe, moja Obećana zemljo,

tvoja ljepota me pogađa u srce

kao bljesak orla.

 

Gola ženo, tamnoputa ženo.

Čvrsto zrelo voće, tmurni zanos

crnog vina, usta koja lirski čine moja usta

Savana se proteže do jasnih horizonta,

savana drhti pod Istočnim vjetrom

željnim milovanjima

 

Izrezbareni tam-tom, napeti tam-tom, mrmlja

pod prstima pobjednika.

Tvoj svečani kontralto glas je

duhovna pjesma Voljenog.

 

Gola ženo, tamna ženo

 

Ulje koje nijedan dah ne uzburka, mirno ulje na

bokovima atlete, na bokovima Prinčeva Malija

Gazela udova u Raju, biseri su zvijezde u

noći tvoje kože.

 

Užici uma, bljesak crvenog

zlata na tvojoj natopljenoj koži.

 

Pod sjenom tvoje kose, moja briga

osvjetljava se susjednim suncima tvojih očiju.

 

Gola ženo, crnkinjo,

pjevam tvoju ljepotu koja prolazi, oblik

koji učvršćujem u Vječnom,

 

Prije nego što te ljubomorna sudbina pretvori u pepeo da

nahraniš korijenje života.

 

Crnačka maska

 

Spava i počiva na bezazlenosti pijeska.

Kumba Tam spava. Zelena palma sjeni joj groznicu

                            kose, bakreno joj boji zaobljeno čelo,

Sklopljeni joj očni kapci dvojni su pehar

                            i zapečaćena vrela.

Taj fini polumjesec usana, jedva crnjih, jedva

težih - gdje je tu saučesnički osmijeh žene?

Blaga udubljenja obraza i linija brade pjevaju

                                                              nijemi sklad.

Lice maske, odvraćeno od prolaznog, bez očiju,

                                                               bestjelesno,

Savršena bronzana glava sa svojom patinom od 

                                                               vremena

Koju ne prljaju bjelilo ni crvenilo, ni bore, ni

                                               tragovi suza ni poljubaca.

O, Lice kakvim te je bog stvorio od pamtivijeka,

Lice zore svijeta, ne otvaraj se kao nježni

                               okovratnik da uzbudiš moju put.

Obožavam te, o Ljepoto, sazvučnim svojim okom!

 

 

Léopold Sédar Senghor (9. Oktober 1906, Žaol, Senegal - 20. Dezember 2001. Verson, Francuska) jedan je od najvažnijih afričkih intelektualaca i prvi predsjednik Senegala, poznat je po svojoj poeziji Négritude, koja slavi afrički identitet, kulturu i dostojanstvo crnačkog stanovništva; među njegovim najpoznatijim pjesmama su "Femme Noire" (Crna žena) i djela iz zbirki poput Chants d’Ombre, koja pokazuju mješavinu francuskih stihovnih oblika i afričke usmenosti, često s temama poput progonstva, domovine i senzualnosti.

 

Srednju školu završio je u Dakaru, a filozofiju u Parizu. U Parizu je radio kao učitelj i gimnazijski profesor. U II svjetskom ratu pridružio se pokretu otpora. U njemačkom zarobljeništvu proveo je 18 mjeseci.

 

Sengor je izabran u Francusku akademiju 1983. godine, kao prvi Afrikanac koji je dobio takvu počast. Posljednje godine proveo je u Normandiji, gdje je i umro 20. decembra 2001. godine.

 

KNJIGE PJESAMA

Pjesme iz sjene (Chants d’ombre, 1945); Crne hostije(Hosties noires, 1948); Etiopske (Éthiopiques, 1956); Nokturna (Nocturnes, 1961); Pisma sa zimovanja (Lettres d’hivernage, 1973).